...دروغ
ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٤/۳/۱۸ 

...و دروغ ها هر چه بزرگ تر قابل باورتر.

آنچنان که تو به دروغ ها ی کودکانه ی من خنديدی..من دروغ های بزرگ تو را در باور  ساده ام پروراندم..

بی آنکه شک کنم يا آنکه بخواهم بدانم کجای حرف هايت صادقانه نيست.

سال ها بعد وقتی من نيز چون تو به دروغ های ساده و کودکانه نيشخند زدم..حس کردم که چيزی از درون

سينه ام گم شد..حس کردم نفس کشيدن برايم شيرين تر است و  از ديدن گنجشکی در دهان وحشی

گربه  به خود نمی لرزم..حس کردم که سيا هی ها را دوست تر دارم.

و فهميدم  عشق هم دروغ کودکانه ایست...... 

 

 


 
 
ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٤/۳/۱۱ 

 

 آغوش بگشا

بی پناهی کلاغ سیاه را

پناه شو

ای سقف سال های بی ستون

 

هیچ اتفاقی نیافتاده....اما من نمی تونم هضمش کنم ...اولش عمه شد ،عمه ی یه مهدی کوچولو...بعد عروس شد عروس یه مهدی بزرگ .خیلی خیلی بزرگ ،اونقدر بزرگ که احساس می کنم جا برای بودنم نیست.

 بعدش هوا ابری شد .رعدوبرق هایی میزدکه تمام حجم دلم تکون می خورد.اما به جای اینکه برم قایم شم رفتم زیر بارون .فکر کردم شاید اینجوری از شر این کثیفی راحت شم.اما بعد فهمیدم که نیاز دارم که روحم رو با دستام بشورم. درست مثل وقتی که جورابام رو می شورم ،با آب گرم و صابون، تا سفید شدنش  رو با چشمام ببینم . ولی تو به من گفته بودی که کاسه ی من از کاسه ی  تو بزرگتره ،خیلی بزرگتر.پس من باید صبورتر باشم خیلی صبورتر.تو می تونستی اشک هات رو پاک نکنی ، اما من  باید  پاک می کردم چون می باید صبورتر باشم.خیلی خیلی صبورتر.

حالا هم صبورانه  اشک هام رو پاک می کنم .. صبورانه چراغ رو خاموش می کنم... صبورانه می رم زیر پتو و صبورانه منتطر پر شدن کاسه ام می شم .

نباید بزرگترین رو بر می داشتم...

 


 
...تهی
ساعت ٤:۳۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳۸٤/۳/۸ 

             درختان دلتنگ

               به آوازهای کوچه بازاری بادها دلخوشند

               و هجم هيچ طوفانی

               آنان را به تفکر وا نخواهد داشت

               سجاده ات را باز کن

               امروز به آنان اقتدا خواهيم کرد

               و خواهيم ايستاد

               با گيسوانی آشفته در باد

               و قامتی خميده

               زير سنگينی سال ها سکوت

               درختان دلتنگ

                عاشق که می شوند

                 سکوت می کنند

                 زير باران اشک ميريزند

                                                          و با آواز کوچه بازاری بادها

                                                          به رقص می آيند...