بود
ساعت ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٤/٩/۳٠ 

 شب به اندازه ی يلدای نگاهت سر شد

در دلم داغ شقايق پيچيد

به خدايی که مرا میپايد

درد هم درد مرادرک نکرد

کاش ميفهميدی

من به اندازه ی دريای دلت تنهايم

می آم بنويسم.....فقط و فقط به بهانه ی نوشتن يه جمله ميام اينجا....اما....يه چيزی مثل تيغ  ....تيغ ماهی....اينجا ...درست همين وسط....توی گلوم گير کرده....امشب شب يلدا بود...باور بعضی چيزها قرنها وقت لازم داره....امشب شب يلدا بود.

پ.ن: يادم نمی آد شعر بالا رو کجا خوندم ...


 
چه خوب يادم هست...
ساعت ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٤/٩/۱٠ 

     ۸۲/۹/۱۰                     دوشنبه       ساعت:۰۵/۱۲

فقط چند ساعت ديگه باقي مونده تا رفتن......رفتن به يه جاي دوردور دور...يه جاي خيلي دور مثل آفريقا....اما من هنوز به يقين نرسيدم.. داره بارون مياد...
                          بارون مياد جر جر .......گم شده راه بندر
                          ساحل شب چه دوره.......آبش سياه و شوره
                          اي خدا کشتي بفرست ....آتيش بهشتي بفرست
                           جاده ي کهکشون کو؟......زهره ي آسمون کو؟
                           چراغ زهره سرده.....تو سياها ميگرده
                           اي خدا روشنش کن ....فانوس راه منش کن
                           گم شده راه بندر...بارون مياد جر جر
هنوز وسايلم رو درست و حسابي جمع نکردم....همه ي چمدون ها دم در غير از مال من ...مامان هي بهم ميگه بجنب دير ميشه ها....اما من ....انگار خيال رفتن ندارم....ديروز براي آخرين بار رفتم مدرسه.....مدرسه....مثل هميشه هواش ابري بود....قرار شد که من همه رو حفظ کنم....همه ام من رو حفظ کنن ...اينجوري کسي کسي رو فراموش نمي کنه.
رقيه گاوش رو بهم داد...حالا کنار موشه من نشسته....هنوز نمي دونم که مي برمشون يا نه...             
              شب نشسته است خيس .. برتن فرودگاه
              شب کشيده و بلند ..بي ستاره و سياه
                                               ۱۵/۰۳
الان ديگه لباس پوشيديم و منتظر داييم هستيم....بابا زنگ زد و گفت امشب نمي تونه بياد نبالمون ...گفت به هواپيما نرسيده....گفت با يکي از دوستاش تماس گرفته و ازش خواسته که بياد دنبال ما....مامان يه کم نگران شده....چند دقيقه قبل نغمه زنگ زد ...بهم گفت با پيک برات يه چيزي فرستادم....خدا کنه به دستم برسه.....
               با دو ساک کهنه و چند سال خستگي
                تاکسي تو را رساند تا در فرود گاه

                                              ۱۵/۱۰
مامان ميگه بسه چيه هي راه ميري و مي نويسي....مي گم...مي گم....نه اصلا بهش نمیگم ...  نمی
 گم که دلم نمي خواد چيزي رو فراموش کنم....دايي رسيد...پيک نرسيد
                تو چقدر ساکتي صندلي رو به رو
                من سوال مي کنم چند ساعت است راه
                پنج ساعت و سه ربع صبح مي رسيم تا
                 از هميشه خسته تر مي کني به من نگاه....

                                             ۱۷/۴۰
ما الان توي هواپيما نشستيم....کمربندم بد جوري من رو چسبونده به صندلي....کم کم حرکت
هواپيما داره تند ميشه...و من نمي تونم بنويسم...فاطمه و مطهره و علي اومدن فرودگاه....بدرقه...فاطمه کيفش رو به من داده...با يه قاب عکس چوبي ....
                      پانصدو سي وچهار صندلي سي و هفت
                      آخرش پريدي از اين شب بدون ماه....


 
وجدان درد...
ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸٤/٩/٤ 

...اين خيلی نامرديه که آدم يه دفعه همه چی رو ول کنه و بره....اين خيلی بی انصافيه که فکر کنی که به تو ربطی نداره که بقيه نگران می شن....اين اصلا درست نيست که انتظار داشته باشی همه ی دنيا همراهيت کنن اما تو ...اما تو حتی يه قدم هم برای کسی بر نداری.....اين خيلی بده که فکر کنی می تونی خيلی راحت ديگه هيچ وقت آپ نکنی...اين مزخرف ترين نوع برخورد با حقيقت خودته که هر وقت کم آوردی بی سر و صدا بذاری و بری....و حتی جرات نداشته باشی که اعتراف کنی....باشه قبول اگه نمی خوايی باشی نباش ...اما دست کم بگو که ديگه نيستی....

پ.ن:نمی دونم چرا می خواستم تمومش کنم(البته يه جورايی کردم)...شايد فکر می کردم که اينجوری نوشتن باعث ميشه خيلی چيزايی رو که هميشه بالاخره فراموش می کردم...توی ذهنم موندگار بشه....شايد می خواستم فراموش کنم که بعضی وقتا بد جوری دلم می خواد که حرف بزنم...شايد احتمال می دادم که اينجوری دلم کمتر تنگ بشه....اما يه ايميل همه چی رو تغيير داد...