ساعت ۱٢:۳۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٦/۸/٢٩ 

اندیشه می­کنم،

            نه به شبها

                        که روز هم

باور نمی­کنند

باور نمی­کنی تو

                  که حتی

                          هنوز هم...

... خستم ...ولی دلم برای یه نوشتن طولانی طولانی تنگ شده .                                                  یکی دیگم مُرد ... چند شب پیش ...هر چند که زیاد دست من نبود .. وقتی رسیدیم به انتها.. منم ناچار شدم که خدافظی کنم ..با یه امضای نقطه ایی توی آخرین صفحه اش .. صبح اصلن یادم نبود که این همه بغض از کجاست ..واین همه درد گلوم برای چیه..نمی فهمم .. همیشه به اینجا که می رسم گیج می شم .. انگار همیشه  یه چیزی کَمه  .. یه چیز خیلی دوست داشتنی ..انگار از همون اول یه چیزی رو جاگذاشتن... فعل بودنم داره کم کم کار دستم می ده ..اینو هیچ وقت بهت نمی گفتم اگه یه کم رحم می کردی ...می گن قلب خالی مثل یه گلدون خالی می مونه...یه کم ترسناکه ...کاش جبر تموم شدن اینجام حاکم بود.