ساعت ۱:٢٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٤/٥/٢٧ 

                 به خاطر کوزه به سرها

اينجوری زندگی کردن کار هر کسی نيست...بدون هيچ دلخوشيی...بدون هيچ بودنی...بدون هيچ خواستنی...هی...اينجوری زندگی کردن کار هرکسی نيست...کار هيچ آدميزادی...هيچ چيزم به آدما نمی مونه...همه چيزم الکيه ...خنده هام ...گريه هام...رفتن هام...گفتن هام...                                                                     روزهام خيلی مسخره می گذره...خيلی بيشتر از اونی که ارزش نوشتن داشته باشه.خسته ام از اين خبرای مزخرفی که می شنوم...خسته ام رئيس...دلم می خواد برم و برم و برم ...برم شايد بتونم يه جای خوب برای مردن پيدا کنم ...برای تنها مردن. هی...............................کی می شه که برات از خوشی هام بنويسم...از اتوبوسی که هميشه صندلی خالی برای نشستن داره....

                   *                      *                       *

اگر از سرما لرزيدی خود را به آتش گرم نکن بودای برفين!