چه خوب يادم هست...
ساعت ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٤/٩/۱٠ 

     ۸۲/۹/۱۰                     دوشنبه       ساعت:۰۵/۱۲

فقط چند ساعت ديگه باقي مونده تا رفتن......رفتن به يه جاي دوردور دور...يه جاي خيلي دور مثل آفريقا....اما من هنوز به يقين نرسيدم.. داره بارون مياد...
                          بارون مياد جر جر .......گم شده راه بندر
                          ساحل شب چه دوره.......آبش سياه و شوره
                          اي خدا کشتي بفرست ....آتيش بهشتي بفرست
                           جاده ي کهکشون کو؟......زهره ي آسمون کو؟
                           چراغ زهره سرده.....تو سياها ميگرده
                           اي خدا روشنش کن ....فانوس راه منش کن
                           گم شده راه بندر...بارون مياد جر جر
هنوز وسايلم رو درست و حسابي جمع نکردم....همه ي چمدون ها دم در غير از مال من ...مامان هي بهم ميگه بجنب دير ميشه ها....اما من ....انگار خيال رفتن ندارم....ديروز براي آخرين بار رفتم مدرسه.....مدرسه....مثل هميشه هواش ابري بود....قرار شد که من همه رو حفظ کنم....همه ام من رو حفظ کنن ...اينجوري کسي کسي رو فراموش نمي کنه.
رقيه گاوش رو بهم داد...حالا کنار موشه من نشسته....هنوز نمي دونم که مي برمشون يا نه...             
              شب نشسته است خيس .. برتن فرودگاه
              شب کشيده و بلند ..بي ستاره و سياه
                                               ۱۵/۰۳
الان ديگه لباس پوشيديم و منتظر داييم هستيم....بابا زنگ زد و گفت امشب نمي تونه بياد نبالمون ...گفت به هواپيما نرسيده....گفت با يکي از دوستاش تماس گرفته و ازش خواسته که بياد دنبال ما....مامان يه کم نگران شده....چند دقيقه قبل نغمه زنگ زد ...بهم گفت با پيک برات يه چيزي فرستادم....خدا کنه به دستم برسه.....
               با دو ساک کهنه و چند سال خستگي
                تاکسي تو را رساند تا در فرود گاه

                                              ۱۵/۱۰
مامان ميگه بسه چيه هي راه ميري و مي نويسي....مي گم...مي گم....نه اصلا بهش نمیگم ...  نمی
 گم که دلم نمي خواد چيزي رو فراموش کنم....دايي رسيد...پيک نرسيد
                تو چقدر ساکتي صندلي رو به رو
                من سوال مي کنم چند ساعت است راه
                پنج ساعت و سه ربع صبح مي رسيم تا
                 از هميشه خسته تر مي کني به من نگاه....

                                             ۱۷/۴۰
ما الان توي هواپيما نشستيم....کمربندم بد جوري من رو چسبونده به صندلي....کم کم حرکت
هواپيما داره تند ميشه...و من نمي تونم بنويسم...فاطمه و مطهره و علي اومدن فرودگاه....بدرقه...فاطمه کيفش رو به من داده...با يه قاب عکس چوبي ....
                      پانصدو سي وچهار صندلي سي و هفت
                      آخرش پريدي از اين شب بدون ماه....